خلوتی با انوری
شمارهٔ ۱۱۷ - در مرثیهٔ مودودشاه و بی‌وفایی جهان
مقطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان ز رفتن مودود شه موئید دینبه ما نمود مزاج و به ما نمود سرشت
۲
جریده‌ایست نهاد سیه سپید جهانکه روزگار درو جز قضای بد ننوشت
۳
چه سود از آنکه از این پیش خسروان کردندزرزمگاه قیامت به بزمگاه بهشت
۴
چو عاقبت همه را تا به سنجر اندر مروشدست بستر خاک و شدست بالین خشت
صفحهٔ ۱ از ۳