خلوتی با انوری
شمارهٔ ۱۲۲ - مدح زین‌الدین عبدالله را گوید و حضور میزبان را خواهد
مقطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بزرگی کز آب و خاک چو تودست دوران آسمان نسرشت
۲
تخمی از لطف در زمین کمالچو تو حراث روزگار نکشت
۳
یاد کردی ز انوری به کرمباز بر پشت روزگار نبشت
۴
غرض او تویی و خدمت تونه ملاقات چوب و صحبت خشت
صفحهٔ ۱ از ۲