خلوتی با انوری
شمارهٔ ۲۳۶ - در نکوهش روزگار
مقطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک چند روزگار نه از راه مکرمتبر ما دری ز نعمت گیتی گشاده بود
۲
چون چیز اندکی به هم افتاد باز بردگفتی که نزد ما به امانت نهاده بود
۳
وامروز هرکه گویدم آن نیم ثروتیکز مادر زمانه به تدریج زاده بود
۴
چون با تو نیست گویمش آن بازخواست زودگویی دهنده از سر جودی نداده بود
صفحهٔ ۱ از ۲