خلوتی با انوری
شمارهٔ ۳۴۷ - شکوه از روزگار
مقطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خدایگانا سالی مقیم بنشستمبه بوی آنکه مگر به شود ز تو کارم
۲
همی نیاید نقشی به خیره چه خروشمهمی نگردد کارم نفیر چون دارم
۳
نه ماه دولتم از چرخ می‌دهد نورمنه شاخ شادیم از باد می‌دهد بارم
۴
نه پای آنکه ز دست زمانه بگریزمنه دست آنکه در این رنج پای بفشارم
صفحهٔ ۱ از ۴