خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای در غم تو به سوز و یارببگریسته آسمان همه شب
۲
گر چرخ بگرید و بخنددآن جذبه خاک باشد اغلب
۳
از بس که بریخت اشک بر خاکشد خاک ز اشک او مطیب
۴
از گریه آسمان درآمدصد باغ به خنده مذهب
صفحهٔ ۱ از ۳