خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در این جو دل چو دولاب خرابستکه هر سویی که گردد پیشش آبست
۲
وگر تو پشت سوی آب داریبه پیش روت آب اندر شتابست
۳
چگونه جان برد سایه ز خورشیدکه جان او به دست آفتابست
۴
اگر سایه کند گردن درازیرخ خورشید آن دم در نقابست
صفحهٔ ۱ از ۳