خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر ندید آن شادجان این گلستان را شاد چیستگر نه لطف او بود پس عیش را بنیاد چیست
۲
گر خرابات ازل از تاب رویش پر نگشتپس هزاران صومعه در محو جان آباد چیست
۳
جان ما با عشق او گر نی ز یک جا رسته‌اندجان بااقبال ما با عشق او همزاد چیست
۴
گر نه پرتوهای آن رخسار داد حسن دادپس به دیوان سرای عاشقان بیداد چیست
صفحهٔ ۱ از ۳