خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمه‌ای خواهم که از وی جمله را افزایش استدلبری خواهم که از وی مرده را آسایش است
۲
بنده بحر محیطم کز محیطی برتر استسنگ و گوهر هر دو را از فضل او بخشایش است
۳
باغ و طاووسند هر یک از جمالش بانصیبزاغ را خالی ندارد گرچه بی‌آرایش است
۴
صورت ار نقصان پذیرد نیست معنی را کمیعاشق اندر ذوق باشد گرچه در پالایش است
صفحهٔ ۱ از ۲