خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوستگرچه غلط می‌دهد نیست غلط اوست اوست
۲
گاه خوش خوش شود گه همه آتش شودتعبیه‌های عجب یار مرا خوست خوست
۳
نقش وفا وی کند پشت به ما کی کندپشت ندارد چو شمع او همگی روست روست
۴
پوست رها کن چو مار سر تو برآور ز یارمغز نداری مگر تا کی از این پوست پوست
صفحهٔ ۱ از ۲