خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با تلخی معزولی میری بنمی ارزدیک روز همی‌خندد صد سال همی‌لرزد
۲
خربندگی و آنگه از بهر خر مردهبهر گل پژمرده با خار همی‌سازد
۳
زنهار نخندی تو تا اوت نخنداندزیرا که همه خنده زین خنده همی‌خیزد
۴
ای روی ترش بنگر آن را که ترش کردتتا او شکری شیرین در سرکه درآمیزد
صفحهٔ ۱ از ۲