خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داندجز پادشه بی‌چون قدر تو کجا داند
۲
عالم ز تو پرنور‌ست ای دلبر دور از توحق تو زمین داند یا چرخ سما داند
۳
این پرده نیلی را بادی‌ست که جنبانداین باد هوایی نی بادی که خدا داند
۴
خرقه غم و شادی را دانی که که می‌دوزدوین خرقه ز دوزنده خود را چه جدا داند
صفحهٔ ۱ از ۲