خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون بر رخ ما عکس جمال تو برآیدبر چهره ما خاک چو گلگونه نماید
۲
خواهم که ز زنار دوصد خرقه نمایمترسابچه گوید که «بپوشان که نشاید»
۳
اشکم چو دهل گشته و دل حامل اسرارچون نه مهه گشتست ندانی که بزاید
۴
شاهیست دل اندر تن ماننده گاویوین گاو ببیند شه اگر ژاژ نخاید
صفحهٔ ۱ از ۲