خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا ای زیرک و بر گول می‌خندبیا ای راه دان بر غول می‌خند
۲
چو در سلطان بی‌علت رسیدیهلا بر علت و معلول می‌خند
۳
اگر بر نفس نحسی دیو شد چیربرو بر خاذل و مخذول می‌خند
۴
چو مرده مرده‌ای را کرد معزولتو خوش بر عازل و معزول می‌خند
صفحهٔ ۱ از ۳