خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خنک جانی که او یاری پسنددکز او دوریش خود صورت نبندد
۲
تو باشی خنده و یار تو شادیکه بی‌شادی دهان کس نخندد
۳
تو باشی سجده و یار تو تعظیمکه بی‌تعظیم هرگز سر نخنبد
۴
تو باشی چون صدا و یار غارتچو آوازی به نزد کوه و گنبد
صفحهٔ ۱ از ۳