خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سماع صوفیان می درنگیردکه آتش هیزمی را تر نگیرد
۲
یقین می‌دانک جسمانیست آفتمکوپ این دست تا پا برنگیرد
۳
بیابد خلوت عشرت مسیحااگر مجلس ز گاو و خر نگیرد
۴
چرا در بزم خلوت بی‌گراناندل ما عیش را از سر نگیرد
صفحهٔ ۱ از ۴