خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیچاره کسی که می نداردغوره به سلف همی‌فشارد
۲
بیچاره زمین که شوره باشدوین ابر کرم بر او نبارد
۳
باری دل من صبوح مستستوام شب دوش می‌گزارد
۴
گفتم به صبوح خفتگان راپامزد ویم که سر برآرد
صفحهٔ ۱ از ۲