خلوتی با فخرالدین اسعد گرگانی
بخش ۶۷ - نامهٔ هفتم اندر گریستن به جدایى و نالیدن به تنهایى
ویس و رامین
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
الا ای ابر گرینده به نوروزبیا گریه ز چشم من بیاموز
۲
اگر چون اشک من باشدت بارانجهان گردد به یک بارانت ویران
۳
همی بارم چنین و شرم دارمهمی خواهم که صد چندین ببارم
۴
بدین غم در خورد چندین وزین بیشو لیکن مفلسی آید مرا پیش
صفحهٔ ۱ از ۱۳