خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۷۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دلم صورت آن خوب ختن می‌نرودچاشنی شکر او ز دهن می‌نرود
۲
بالله ار شور کنم هر نفسی عیب مگیرگر برفت از دل تو از دل من می‌نرود
۳
همه مرغان ز چمن هر طرفی می‌پرّندبلبل بی‌دل یک دم ز چمن می‌نرود
۴
جان پروانه مسکین که مقیم لگنستتن او تا بنسوزد ز لگن می‌نرود
صفحهٔ ۱ از ۲