خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۶
باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان رفت و به ذوق زندگانی نرسیدتن رفت و به هیچ کامرانی نرسید
۲
وین غمکش شبرو که دلش میخوانندهرگز روزی به شادمانی نرسید
صفحهٔ ۱ از ۱