خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۷
باب چهاردهم: در ذَمّ دنیا و شكایت از روزگار غدّار
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر دم که زنم چو جانم آید به لبماز زندگی خویشتن اندر عجبم
۲
عمرم همه صرف گشت در غصّه چنانکیک خوش دلیم نبُد که خوش باد شبم!
صفحهٔ ۱ از ۱