خلوتی با عطار
شمارهٔ ۱۱
باب شانزدهم: در عزلت و اندوه و درد وصبر گزیدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا دل من خویش به دریا انداختخود را به بلا بر سر غوغا انداخت
۲
اندوه همه جهان به تنهائی خوردپس شادی، اگر هست، به فردا انداخت
صفحهٔ ۱ از ۱