خلوتی با عطار
شمارهٔ ۲
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گردل گویم به منتهایی نرسیدپوسید به درد و در دوایی نرسید
۲
ور جان گویم که دو جهانش قدمی استبس دور برفت و هیچ جایی نرسید
صفحهٔ ۱ از ۱