خلوتی با عطار
شمارهٔ ۵
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق تو که ذرّه ذرّه تابنده بدوستهر حکم که او کرد، چو او کرد نکوست
۲
چون دانستم که مغزِ جانی ای دوستاز شادی این مغز نگنجم در پوست
صفحهٔ ۱ از ۱