خلوتی با عطار
شمارهٔ ۶
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دردا که دلم سایهٔ اقبال ندیددر حلق به جز حلقهٔ اشکال ندید
۲
خاک دو جهان برُفت و صد باره ببیختجز باد هوا بر سر غربال ندید
صفحهٔ ۱ از ۱