خلوتی با عطار
شمارهٔ ۴۲
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در عالم خوف روزگاری دارمزیرا که امید چون تو یاری دارم
۲
چون من هر دم فرو ترم تو برترتادر تو رسم درازکاری دارم
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن