خلوتی با عطار
شمارهٔ ۴۳
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر شادی تو معتبرم میآیددر جنب غمت مختصرم میآید
۲
هرچند وصال درخورم میآیداندوه فراق خوشترم میآید
صفحهٔ ۱ از ۱
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن