خلوتی با عطار
شمارهٔ ۳۱
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن ماه که سجده بُرد انجم او راتا کرد دل از دیدهٔ خود گم او را
۲
از بس که گریست دیده در فرقت اوازدیده بشد صورت مردم او را
صفحهٔ ۱ از ۱
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق