خلوتی با عطار
شمارهٔ ۴۷
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف تو که چون مشک به هر سوی افتادبی مهر از آن است که هندوی افتاد
۲
زان گشت چنین شکسته کز غارت جاناز بس که شتاب کرد بر روی افتاد
صفحهٔ ۱ از ۱