خلوتی با عطار
شمارهٔ ۴۹
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب نیست که جان بی تو به لب مینرسدروزی نه که در غصّه به شب مینرسد
۲
زلفِ تو چنین دراز و من در عجبمتا دست بدو از چه سبب مینرسد
صفحهٔ ۱ از ۱
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق