خلوتی با عطار
شمارهٔ ۶۴
باب چهل و هشتم: در سخن گفتن به زبان شمع
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع آمد و گفت: بر تنِ لاغر خویشمیافشانم اشک ز چشمِ ترِ خویش
۲
چون از سر خویش از عسل دور شدمبنگر که چه آمد به سرم از سرِ خویش
صفحهٔ ۱ از ۱