خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۰۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا اقبال خندانید آخرعنان این سو بگردانید آخر
۲
زمانی مرغ دل بربسته پر بودبدادش پر و پرانید آخر
۳
زهی باغی که خندانید از فضلبدان ابری که گریانید آخر
۴
زهی نصرت که مر اسلام را دادزهی ملکی که استانید آخر
صفحهٔ ۱ از ۲