خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از عمر بسی نماند ما رادر سر هوسی نماند ما را
۲
رفتیم ز دل غبار اغیارجز دوست کسی نماند ما را
۳
رفتیم به آشیانهٔ خویشرنج قفسی نماند ما را
۴
از بس که نفس زدیم بی‌جاجای نفسی نماند ما را
صفحهٔ ۱ از ۳