خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دل که برد آرام حسن بتان خدا را ترسم دهد به غارت رندی صلاح ما را
۲
ساز و شراب و شاهد، نی محتسب نه زاهد عیشی‌ست بی کدورت بزمی‌ست بی‌مدارا
۳
مجلس به بانگ نی ساز مطرب سرود پرداز ساقی می دل افروز شاهد بت دل آرا
۴
با اینهمه چه سان دین در دل قرار گیرد تقوی چگونه باشد در کام کس گوارا
صفحهٔ ۱ از ۳