خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه را هستی همیشه در طلب در تو پنهان است از خود می طلب
۲
زانچه میجوئی بروز و شب نشان در بر تو حاضر است او روز و شب
۳
تار و پود هیکلت او می تند در دلت از وی فتد شور و شغب
۴
از فراق او تن تو در گداز رشتهٔ جانت از او در تاب و تب
صفحهٔ ۱ از ۳