خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدل و بجان زد آتش سبحات حسن و زیبت بجهان فکند شوری حرکات دلفریبت
۲
دل عالمی زجا شد زتجلی جمالت دو جهان بهم برآمد زکرشمهٔ غریبت
۳
تو گل کدام باغی چه شود دهی سراغی که برم بدیده و سر نه بدامن بجیبت
۴
گل گلشن وفائی همه مهری و وفائی چه شود که گوش داری بفغان عندلیبت
صفحهٔ ۱ از ۳