خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کعبهٔ وصل تو پناه منست طاق ابروت قبله گاه منست
۲
چشم فتان مست خونریزت خود زبیداد خود پناه منست
۳
خود ره لشگر غمت دادم غارت خان و مان گناه منست
۴
بنگاهی اگر خراب شدم چشم مست تو عذرخواه منست
صفحهٔ ۱ از ۲