خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوی تو بی تاب دویدن خوش است برقع از آن روی کشیدن خوش است
۲
می ز دهان تو کشیدن نکوست جان ز لبان تو مکیدن خوش است
۳
در هوس بوسه لعل لبت جان به لب کام رسیدن خوش است
۴
گوشهٔ ابروی تو آن ماه نو بر رخ خورشید تو دیدن خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲