خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبزهٔ خط تو دیدن چه خوش است در بهار تو چریدن چه خوش است
۲
در جمالت نگرستن چه نکوست گل ز گلزار تو چیدن چه خوش است
۳
از دهان تو گرفتن کامی شکر از تنگ کشیدن چه خوش است
۴
جای در سایهٔ زلفت کردی مو به موی تو رسیدن چه خوش است
صفحهٔ ۱ از ۳