خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر جا معشوق تازه روئی است از میکده خدا سبوئی است
۲
زان چشمه جانفزا روان است هر جا از حسن آبروئی است
۳
زلف همه دلبران عالم از طرهٔ یار تار موئی است
۴
هر جا مشگی و عنبری هست از گیسوی آن نگار بوئی است
صفحهٔ ۱ از ۳