خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهدا قدح بردار این چه غیرت خام است زهد خشک را بگذار رحمت خدا عامست
۲
خویش را چه میسوزی زهد را بر آتش ریز کیسها چه میدوزی نقدها ترا رامست
۳
ذوق می چه نشناسی شعله گر شوی خامی آنکه مست جانان نیست عارف اربود عامست
۴
عشق کهنه صیادیست ما چو مرغ نو پرواز خال مهوشان دانه ، زلف دلبران دامست
صفحهٔ ۱ از ۳