خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نسرشته اند در گلم الا هوای دوست سرتا بپای من همه هست از برای دوست
۲
تن از برای آنکه کشم بار او بجان جان از برای آنکه فشانم بپای دوست
۳
دل از برای آنکه به بندم بعشق او سر از برای آنکه دهم در هوای دوست
۴
چشم از برای آنکه به بینم جمال او لب از برای آنکه بگویم ثنای دوست
صفحهٔ ۱ از ۳