خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۱۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من کجا جان برم زدست غمت وه که با من چه میکند ستمت
۲
بغمت جان دهم که در محشر باشم از خیل گشتگان غمت
۳
چون شوم خاک در ره تو فتم تا قیامت سر من و قدمت
۴
غمزه ات گه ستم کند بر من داد من گاه خواهد از ستمت
صفحهٔ ۱ از ۲