خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم او کرد بقتلم تصریح نگهش کرد بعفوم تملیح
۲
سوی من کرد نگاه گرمی که در آن بود بوصلش تلویح
۳
کرد مژگانش اشارت با لب که بیفشان شکری با تملیح
۴
لب لعلش شکری داد بمن نمکین شکر شیرین ملیح
صفحهٔ ۱ از ۲