خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خطیب عشق ندا کرد با زبان فصیح که خلق جمله مریضند و عاشق است صحیح
۲
زبان گشاد دگر بار بر سر منبر که اهل عشق جوادند و اهل زهد شحیح
۳
دگر چه خوش نگین گفت خلق بی نمکند مگر سری که زشور محبت است ملیح
۴
شجاع نیست مگر عاشقی که جان بخشد شود صحیح که گردد بتیغ عشق جریح
صفحهٔ ۱ از ۲