خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی ز صلاح من و زهد تو بگویندای کاش برین شهرت بی‌اصل بمویند
۲
تا کی چمن طاعت ما خوش بنمایدزین باغ ملائک گل اخلاص ببویند
۳
بر نامه ما چند نویسند گناهانکو اشگ ندامت که بدان نامه بشویند
۴
داریم نهان سینهٔ از خلق ز خجلتدانیم خدا داند این را چه بگویند
صفحهٔ ۱ از ۲