خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق آمد و عقل را بدر کردفرزند نگر چه با پدر کرد
۲
بس عیب نهفته بود در عقلعشق آمد و جمله را هنر کرد
۳
آنها که غم تو کرد با منکس را نتوان از آن خبر کرد
۴
گفتم که کنم بصبر چارهکارم را چاره خود بتر کرد
صفحهٔ ۱ از ۳