خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو نقاش ازل طرح جهان کردمحبت را چو جان دوری نهان کرد
۲
شراب عشق بر آفاق پیمودجهانرا سربسر لبریز جان کرد
۳
جهان چون مست شد از باده عشقگلی را دل ز دلها جان روان کرد
۴
برون آورد دست لطف از جیبچگویم تا چها با جسم و جان کرد
صفحهٔ ۱ از ۳