خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور عشقی گر که دلرا بر سر کار آوردبلبل گلزار معنی را بگلزار آورد
۲
آتشی در من زند از من بسوزد ما و منگوش هستیهای مادر حلقهٔ یار آورد
۳
نور روی دوست عالمگیر شد موسی کجاستپیر و خاتم شود تا تاب دیدار آورد
۴
هر که دیدار جمال دوسترا انکار کردجرعهٔ از بادهٔ عشقش باقرار آورد
صفحهٔ ۱ از ۳