خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همه را خود نوازد و سازدگرچه از خود بکس نپردازد
۲
همه او او همه است خود با خودجاودان نرد عشق می‌بازد
۳
کسوت نو بهر زمان پوشدمرکب تازه دم بدم تازد
۴
گاه شاهد شود کرشمه کندگاه با شاهدان نظر بازد
صفحهٔ ۱ از ۲