خلوتی با فیض کاشانی
غزل شمارهٔ ۲۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم شوخ تو فتنه میسازدابروانت دو تیغه میبازد
۲
قد و خدت چو بگذری بچمنبر گل و سرو و نسترن نازد
۳
از همه نیکوان گرو ببریجلوه‌ات رخش حسن چون تازد
۴
هر که تیری ز غمزهٔ تو خورددین و ایمان و عقل و جان بازد
صفحهٔ ۱ از ۲